Bongiourno Tutti!

Inmiddels is er al een week verstreken in bella Italia, nouja al.. het lijkt wel een maand als ik me bedenk wat ik al heb meegemaakt. Al met al wel een mooi moment om jullie vanuit mijn authentieke Italiaanse bijkeukentje is even een update te geven van mijn nu al prachtige leventje hier in Firenze! En prachtig is het dames&heren, de stad overspoelt je met cultuur dat je der bijna flauw van valt. Dat zijn geen grappen hoor, er schijnt zelfs echt een syndroom te zijn toegewijd aan dit verschijnsel. Dat las ik in mijn zelfmeegenomen stedengidsje.. Ik citeer: 'In 1817 beschreef de Franse schrijver Stendhal het zogenaamde ‘Stendhal-syndroom' als reactie op de overweldigende schoonheid van Florence. De symptonen variëren van duizeligheid tot een complete zenuwinzinking die alleen door bedrust kan genezen. Ook nu nog maken de ziekenhuizen van Florence melding van meer dan tien gevallen per jaar.' Hahaha, prachtig toch? Maar het kan nog gekker hoor: 'Wie zich overvallen voelt door het teveel aan cultuur en historie kan, om de zinnen te verzetten, het beste rustig met een glas wijn op een terras gaan zitten of een paar uur lezen in een gemakkelijk boek.' Nou, voor de mensen die nog van plan waren om een paar dagies langs te komen: Bedenk goed of Florence wel voor jou is weggelegd;)

Ik had mezelf voorgenomen om zo beknopt mogelijk te zijn, maar neem me niet kwalijk als ik daar hier en daar enigszins van af wijk;)

Voorlopig lijkt bella Firenze voor mij iig wel weggelegd! Vanaf dag 1 voel ik mij hier zo'n 1500 km verderop erg welkom en zelfs al erg thuis! Vorige week donderdag vertrokken vanaf de Molengraaf te Vianen, alwaar ik voor even afscheid moest nemen van mijn liefie. Dat was een bittere pil als nooit tevoren, maar we weten allebei waarvoor we het doen en waarom ik deze droom najaag en aan die gedachte hou ik mij dan ook maar vast. Volgende maand komt ze op bezoek en dat zal me een verZOENing worden!! Maar goed, samen met pape e mama ben ik hier vrijdag aangekomen in de Espace van botox nadat de we in Crans-Montana overnacht hadden. Mijn nichtje was in het huis van mijn opa op wintersport met wat vrienden en uiteindelijk heb ik tot 4 uur met wat gasten zitten bieren & ouwehoeren. Dat was erg gezellig, maar achteraf voor mijn fysieke gesteldheid misschien niet de meest gezonde keuze. Aangezien ik de dag voor vertrek uit Nederland tot half4 bezig ben geweest met verhuizen van Utrecht naar Hagestein en nog wat slaap had in te halen. Aan die verhuizing kan ik trouwens ook echt nog een boek wijden, maar dat bespaar ik jullie. Blokkie en Rocco kunnen jullie echter wel het een en ander toelichten mochten jullie dat nodig vinden. Was gezellig hè boys?

Bij aankomst op mijn kamer op de Via Ricasoli, behoorlijk in het centrum, werden we gelijk warm onthaald door mijn 36 jarige Palestijnse huisgenoot, nee niet mét stenen, maar met een dosis aan sympathie waar Jacob Mulenga jaloers op zou zijnJ Hij woont al 19 jaar in Florence en spreekt vloeiend Italiaans en hij heeft mij de 1^e week met veel plezier (geloof ik) ingeleid in het wereldje van de Florentijnen. De rest van het weekend heb ik samen met mijn ouders een beetje de toerist uitgehangen, waarvan het bezoek aan de Galleria degli Uffizi toch wel de mooiste was. De galerij die eigendom was van de Medici, een familie die ruim 300 jaar de macht heeft gehad in Firenze.

Voor mijn ouders was het eigenlijk gewoon een weekendje weg en daar heb ik eigenlijk ook maar even lekker aan meegedaan, met name de diners waren ouderwets Italiaans gezellig! Zie de foto's maar s.

Maandag had ik mijn eerste schooldag (best gek, want zo voelde het ook echt: weer een hele nieuwe richting, nieuwe mensen en een heel nieuwe plek) Daarna nog geluncht met paps&mams alvorens zij weer richting Nederland vertrokken. En het mag gezegd worden, dat was best nog een emotioneel afscheid ook.. niet dat ik niet zonder mijn ouders kan, maar het was voor mij het eerste weekend in mijn leven dat ik voor meer dan een paar dagen alleen met mijn ouders op ben getrokken. En dat was best gek aangezien ik nooit echt de prater thuis ben geweest en nu eigenlijk dingen met mijn ouders heb besproken waar ik anders nooit zo snel over was begonnen. Een eerste mooie ervaring tijdens dit verblijf!

Enfin, de school: Een piepklein gebouwtje tussen de appartementen op de Via Roma (10min lopen vanaf mi casa), waar zo'n 40 studenten (veelal Amerikanen, ja idd helaas!) staan ingeschreven. Iedereen studeert er Italiaans en sommige doen er nog zang-, muziek- of andere culturele cursussen naast. Mijn cursusgroep bestaat uit 9 mensen. Etna (Colombiaanse), Gliara&Mario(Braziliaanse zus en broer), Alvin(Nigeriaan), Betty&Anne(2 Amerikaanse), Ayumi(Japanse) en Sally(uit Qatar). Een behoorlijk gemêleerd gezelschap dus. Zeker aangezien de leeftijd uiteenloopt van 13 t/m 40, maar dit blijkt tegen mijn verwachtingen in (nog) helemaal geen irritaties op te leveren. Er is geen één taal die iedereen spreekt dus je wordt gedwongen om Italiaans te spreken met elkaar ookal wordt er regelmatig teruggevallen op de nog meest gemeenschappelijke taal, Engels. Zeker de eerste 2 dagen. Moet je je eens voorstellen: Zit je daar de eerste dag, zonder amper tot niet een woord Italiaans te kunnen verstaan, te luisteren naar een typische Italiaanse die vanaf het begin af aan in het Italiaans begint te ratelen. Ik wist niet wat me overkwam, gelukkig was ik niet de enige en bedacht ik me dat dit misschien wel de beste methode is om zo snel mogelijk een taal te leren. Dat bleek ook wel na twee ochtenden cursus en weer 2 dagen meer tussen de spaghettivreters te hebben gezeten: Het luistergedeelte pak je redelijk snel op en het praten komt met de weken(hoop ik), maar duidelijk is dat je gewoon schijt moet hebben en zoveel mogelijk moet praten. Iets waar ik in nieuwe groepen eigenlijk nooit zo behoefte aan heb, maar dit is duidelijk met een goed doel, dus doen dan maar! De lessen zijn iedere dag van 9 tot half 1 en dan staat er 's middags rond 4en meestal nog een culturele activiteit op het programma. Deze week heb ik meegedaan aan een walking tour door de stad en een opera-lezing (supervet!!!) Ik heb schijnbaar een verborgen liefde voor culturele activiteiten die ik altijd een btje de grond in heb gedrukt maar welke nu duidelijk boven komt drijven. Alles wat met de Italiaanse cultuur te maken heeft trekt me aan en in Nederland boeide me dat gewoon nooit. En dat betekent nu niet dat ik een half uur naar een schilderij van de godin van de appels uit 1623 kan gaan staan kijken, maar meer op het gebied van de levensstijl en bijvoorbeeld op muzikaal gebied. Een mooie ontdekking na 24 jaar;)

Dan was er gister nog mijn trip naar Rome die ik vorige week maar besloot in te calculeren. Wat een gevolg was van het late opmerken dat mijn ID per 8 februari wel eens zou kunnen verlopenJ De enige manier om dit op te lossen was om in het Nederlands consulaat te Rome een paspoort aan te laten maken. 'Dat kan ook alleen Kai overkomen' hoor ik iedereen denken en daar zit ook wel wat in.. Dat neemt niet weg dat ik gister wel echt een topdag heb gehad in Rome (in mijn eentje ja!).. Om 7 uur de Frecciarossa (zeg maar de intercity van IT) gepakt richting Rome, alwaar ik om 9 uur na ruim 300 km aankwam. Daarna een paar bussen gepakt zodat ik om 10u bij de juiste halte uit kon stappen, althans iets eerder aangezien de bus plotseling moest stoppen ivm een aanrijding. Eenmaal uitgestapt en lopende naar het consulaat zag ik dat de hele straat was afgezet wegens wat ik later hoorde en zag een dodelijk ongeluk op de via Aldovrandi. Ik zag het witte bebloedde doek nog liggen in de bmw-5serie toen ik later langs het ongeval liep. Overdreven veel carabinieri en polizia uitgerukt om het allemaal in goede banen te geleiden, want daar ontbreekt het hier niet aan hoor.. jezuss, wat een hoop politie zeg. Zouden ze zichzelf niet is eens afvragen waarom dat in dit land toch zoveel meer is als bij andere. Waarschijnlijk omdat het ze niet eens interesseert en dat het hier (in Italië) één grote chaos is, maar ik hou ervan.. dat moet gezegd.. wat fijn dat ongeorganiseerde en opgefokte volk. Nouja, dat zeg ik nu nog.. miss kom ik daar later nog op terug;) Maar ok, half 12 vertrok ik bij het zwaarbewaakte consulaat op de Michele Mercati, waar nog meer ambassades zaten en heb ik de hele dag rondgelopen in de stad. (Zowaar een route uitgestippeld, ja pap geloof het of niet!) en om 5uur teruggekeerd op het station, moe maar voldaan. Daar heb ik anderhalf uur een btje liggen lampen totdat de trein van 18.45u vertrok. Nu de regionale trein, dat leek me voordeliger omdat ik nu géén tijdsdruk meer had en dat met de frecciarossa (44e tegen 19°)€25,- scheelt. Nou, ik kan je vertellen dat heb ik geweten ook. Normaal gesproken duurt die rit 4 uur, maar voor de verandering deed ie maar s ff een 1 uur langer over en kwam ik 5 uur later om 23.45u aan op het station. Nog ff geskyped met mijn moppieee en vandaag maar is even heerlijk lekker uitgeslapen! Lang niet alles heb ik jullie verteld, dat snappen jullie, maar ik brei er voor nu maar s even een einde aan. Dan ga ik maar is even proberen om een barbieri op te zoeken zodat ik morge weer met een strak kapsel Pisa kan bezoeken(met school). Ik hou jullie op de hoogte, geniet van de foto's (er zitten een paar mooie kiekjes bij (vooral die van de pizzabakker in Rome, das gister echt mijn nieuwe vriend geworden, z'n overheerlijke pizzabroodje heeft mijn leven verrijkt) dank jullie voor de aandacht!

Ciao vanuit het fantastische Firenze..

Kai